Maar met hangen en wurgen waren we in staat om het seizoen uit te spelen. Nog nooit was het aantal spelers dat te maken kreeg met fysieke klachten zo hoog. Wat het nog erger maakte, was het aantal spelers dat langdurig niet beschikbaar was of zelfs is. Niet een blessure die twee á drie weekjes duurde. Zelfs een tweetal spelers die in het ziekenhuis belandden met gezondheidsproblemen. Kortom, het zat niet mee dit seizoen en er werd een beroep gedaan op de flexibiliteit van onze technische staf.
Op papier zou je zeggen: Loppersum 4 – de jonge, fitte knapen – zouden de oude garde van Stedum 3 over het veld heen blazen met deze warme temperaturen. Maar voetbal wordt niet op papier gespeeld, en al helemaal niet op ons eigen prachtige complex. Hoelang mogen we nog voor die 2 man en een paardenkop op de tribune onze kunsten vertonen? Het duurt niet lang meer, dan is onze iconische tribune alleen nog maar op foto's te zien.
Stedum 3, een selectie van mannen met meer grijze haren dan functionerende knieën, gaf een masterclass in gogme, inzet en het strategisch gebruik van de manboobs om tegenstanders uit balans te brengen. De eerste tien minuten waren we heer en meester, daarna probeerde de tegenstander er via de verwachtte counters uit te komen. Gert hielp ze bijna aan een doelpunt, maar hij kon opgelucht adem halen.
Aan de andere kant kon ondergetekende voor de openingstreffer zorgen, maar de inzet had meer weg van een terugspeelbal op de keeper. Wel zo sociaal, aangezien de doelman de bal ook netjes in mijn voeten deponeerde. De 1-0 hing in de lucht, maar leek voor rust niet meer te vallen. Totdat de kleinste man van het veld, onze Albanese trots die ons al maanden lekker zit te maken met een trainingskamp in zijn thuisland, een hoekschop van Hendrik met zijn hoofd keurig netjes tegen de touwen joeg.
In de pauze bleef het centrale verdedigingsduo achter in de kleedkamer. Hovius had voldoende vertrouwen in de goede afloop en bood beide heren rust voor het duel van woensdag. We hielden ook in de tweede helft de overhand, maar leken ook wat vermoeid te worden. De warmte hielp niet mee en dus zou het fijn zijn als de marge zo snel mogelijk werd vergroot.
En wie had dat gedacht? Hendrik, jawel, onze eigen Hendrik, stond ineens op. De man die het hele seizoen nog geen scheet recht wist te laten, liet zien waarom hij ooit de gevreesde spits van Stedum 2 was. Twee assists, twee doelpunten — het is dat ze bij de plaatselijke slager geen medailles verkopen, anders had hij hem daar vanmiddag opgehaald. Met een trotse pa langs de lijn kon zijn middag niet meer kapot. Allereerst nam hij nogmaals een hoekschop en deze belandde dit keer bij Siebrand op de kop. Twee doelpunten uit een standaardsituatie. En we hadden er niet eens op getraind. Wat? We hebben helemaal niet getraind deze week. Maar Hendrik wilde ook wel weer een het goede gevoel krijgen van scoren en dit lukte hem zelfs twee keer. Eén keer door zelf goed door te zetten, het andere doelpunt werd hem op een presenteerblaadje gegund.
Wat ook erg aandoenlijk was: Gert stond bij zowel het tweede als derde elftal op doel deze middag. Bij beide wedstrijden hield hij de nul en dat is opzich al noemenswaardig binnen onze vereniging. Maar de steun van vrouw en dochter, die trouw achter het doel stonden aan te moedigen, is wat voetbal zo mooi maakt. Niet aan de alcohol op het terras, maar steun bieden aan iemand die het kon gebruiken. "Goedzo papa" klonk meermaals. Het moet de doorgaans stoere Prei af en toe ook een brok in de keel hebben gebracht. Misschien zelfs wel wat waterige ogen. Keepers schijnen wat emotioneler te zijn dan veldspelers heb ik afgelopen zaterdag begrepen.
De wedstrijd kabbelde wat voort en de gasten waren voornemens om er na rust ook een leuk potje van te maken. Stuk voor stuk leuke gastjes, die zichzelf niet al te serieus namen. Loppersum had echter nog één troef achter de hand: de zogenaamde sterspeler, die gedurende de tweede helft het veld op kwam met de air van een Champions League-winnaar. Het was toen nog maar 1-0 en hij zou de wedstrijd in zijn ééntje wel even doen kantelen leek hij te denken. De arrogantie droop ervan af — zelfs de duiven op het dak draaiden zich om van plaatsvervangende schaamte. In de wandelgangen en social media noemt hij zichzelf “de dorpsindo”, maar in Stedum zou hij eerder gecategoriseerd worden als de dorpsidioot. Bij balverlies accepteerde hij geen feedback van zijn medespelers. "Jij hebt in die 20 jaar nog nooit een fatsoenlijke pass gegeven" was zijn reactie dan.
Zijn grote entree liep uit op een tragikomedie. Al zijn balcontacten: balverlies. Maar zijn opvallendste actie: een sliding op Alfons die je eerder bij MMA verwacht dan op een voetbalveld. Alfons bleef opvallend zen — waarschijnlijk zat zijn kunstheup nog net stevig genoeg. Gelukkig greep de scheids in: geel en opzouten. De sterspeler mocht op de bank zijn imago verder schade toebrengen. Zijn teamgenoten? Die leken eerder opgelucht dan boos. Een aantal bankzitters namen zijn veldverwijzing echter met applaus in ontvangst, de jongetjes moeten nog een hoop leren. Maar er stonden meerdere papa's en mama's langs de lijn, dus 's avonds bij het instoppen zou het gedrag vast wel even ter sprake zijn gekomen. Gelukkig duurde de wedstrijd na de veldverwijzing minder dan tien minuten en zagen we de Ronaldo (die ik daarmee te kort doe, sorry) van Loppersum niet meer terug binnen de lijnen.
In het veld werd door zijn medespelers al luid gespeculeerd of hij volgend seizoen überhaupt nog mee moet doen. Het is beter dat hij misschien eerst even een cursus “gedrag in groepsverband” moet volgen, of gewoon weer even een paar weekjes bij moeders aan de borst moet. Want eerlijk is eerlijk: met je zonnebril en petje over het terras paraderen als een mooiboy maakt je nog geen leider. Misschien dat-ie een volgende keer beter een bal raakt dan z’n eigen ego. Maar laat dit meteen een waarschuwing zijn: hij komt nog wel een keer iemand tegen die na zo’n charge níét de rust zelve blijft. Iemand die niet denkt: ach, laat maar. Nee, eentje die denkt: jou pak ik terug, en niet met een vriendelijke knipoog. Als deze zelfverklaarde dorpsindo zich blijft gedragen als een opgefokte puber met te veel Red Bull en te weinig zelfreflectie, dan loopt dat een keer mis.
De voorgaande verslagen waren allen wat cynisch geschreven, deze rust wat meer op de feiten. Met onze superleague in het vooruitzicht, zien we Loppersum 4 volgend seizoen waarschijnlijk niet meer terug. Wie we wel terugzien is ZEC 2 en zelfs op korte termijn: woensdagavond op ons eigen sportpark sluiten we om 19.30 uur de competitie af. De ploeg uit Zandeweer heeft nog een kans op de titel, maar dan moet Poolster 4 op 7 juni verliezen van Holwierde 3. Voor ons staat niks op het spel, laten we er vooral een gezellige laatste van maken. Tot woensdag!